بعد این همه سال ، هنوز هم کابوسی ، هر روز ، لنگ ظهر ، که هر روز زندگی اش در لنگ ظهری عطش آلود و لنگ دراز جا مانده ، پازوکی را سر انگشت می چرخاند و انگار نه انگار که این آقا آدم است و از پوست و استخوان و تاب این همه را ندارد .